RUHA DOKUNAN İNSAN ÖYKÜLERİ KİTAP İNCELEMESİ- ÇETİN ORANLI

 

RUHA DOKUNAN İNSAN ÖYKÜLERİ - ÇETİN ORANLI

 

Ankara Kitap Fuarı’ndan Bir Hatıra 

Geçtiğimiz hafta sonu Ankara Kitap Fuarı’ndaydım. Kitaplarımı yeni okurlarla buluşturmanın heyecanını yaşarken, fuarların o tanıdık büyüsüne bir kez daha kapıldım. Kitap fuarına gidenler bilir; kimse oradan eli boş dönmez. 

 

Ben de kucak dolusu kitabın yanı sıra yeni yazarlar ve güzel dostluklarla döndüm evime. Bu isimlerden biri de kıymetli yazar Çetin Oranlı oldu. Kendisiyle fuarda tanıştık ve o günün anısına hediye ettiği Ruha Dokunan İnsan Öyküleri, bir öykü yazarı olmamın da etkisiyle dikkatimi çekti ve okuma listemde ilk sıraya yerleşti.

 

Hatırlatan, Hissettiren Bir Yolculuk 

Bu kitabı birkaç cümleyle anlatmam gerekse şöyle derdim: 

Size güzel şeyler hatırlatan, güzel duygular hissettiren bir yolculuğa çıkmak istiyorsanız, bu kitabı okuyun.

Bazı kitaplar vardır; okurken yalnızca olayları takip etmezsiniz, kendi içinize doğru bir yolculuğa çıkarsınız. Ruha Dokunan İnsan Öyküleri de tam olarak böyle bir kitap. Hikâyeler ilerledikçe bir kurgu okuduğunuzu unutuyor, sanki yazarın anılarına tanıklık ediyormuş gibi hissediyorsunuz. Bu samimiyet, kitabın en belirgin gücü…

 

Karadeniz: Bir Mekândan Çok Daha Fazlası 

Kitapta en çok öne çıkan unsurlardan biri tasvirler. Özellikle Karadeniz anlatımları, sadece bir coğrafyayı değil, bir ruh hâlini yansıtıyor. 

Altını özellikle çizdiğim şu cümle, bu hissi çok güzel özetliyor: 

“Ova insanın rahatlığı konuşmasına da yansır, dağ insanı gibi acele acele konuşmaz.”

Bir Konyalı olarak bu söz beni ayrıca düşündürdü. Belki ben de sakin konuşuyorum ama Karadeniz insanının o hızlı, kendine has ritmini de yakalayamıyorum.

Karadeniz’in sisli dağları, çayın buharı, insanların içtenliği ve samimiyeti birçok öyküde ilmek ilmek işlenmiş. Yazar, mekânı öyle canlı anlatıyor ki okur kendini o atmosferin içinde buluyor. Bu da metni sıradan bir anlatıdan çıkarıp adeta bir deneyime dönüştürüyor.

 Klasiklere Açılan Bir Kapı

Eserde Dünya ve Türk klasiklerine yapılan göndermeler dikkat çekici. Yazarın kendi kahramanlarını klasiklerdeki karakterlerle ilişkilendirmesi, onun kitaplarla kurduğu güçlü bağı açıkça gösteriyor. 

Bu durum, klasik eserleri okumuş olanlar için hoş bir tebessüm yaratırken, henüz tanışmamış olanlar için de merak uyandırıyor. Kitap bu yönüyle yalnızca kendi hikâyesini anlatmakla kalmıyor; okuru başka kitaplara da davet ediyor.

 

 Yokluk, Beton ve İnsan 

Yazar, Karadeniz’in doğal güzelliğini anlatırken çarpık yapılaşmayı ve yokluğu da ihmal etmiyor. Betonlaşmanın doğayı nasıl örttüğünü anlatırken aslında insanın kendi doğasından uzaklaşmasına da dikkat çekiyor. 

Yokluk ise yalnızca maddi bir eksiklik olarak değil, insanın iç dünyasındaki boşluklarla birlikte ele alınıyor. Bu da metne derinlik kazandırıyor.

 

“Ve bir değirmendir zaman, insanı da mekânı da öğüten…” 

 “Vefa’nın tarihi yazılsa, zirvesinde hayvanlar yer alır, en dibinde ise insanlar.”

Bu tür cümleler, kitabın vermek istediği duyguyu kısa ama etkili bir şekilde özetliyor.

 

Dil, Şiir ve Yöresel Tat 

Kitapta yer yer şiirsel ifadeler, alıntılar ve yöresel söyleyişler karşımıza çıkıyor. Bu da anlatıya ayrı bir sıcaklık katıyor. Okur, yalnızca bir hikâye okumuyor; aynı zamanda bir kültürün diline ve ruhuna tanıklık ediyor. Bu çeşitlilik, kitabın zenginliğini artıran önemli unsurlardan biri.

Küçük Bir Eleştiri: Fazla Detay 

Her ne kadar anlatım güçlü olsa da, yer yer gereksiz detaylar dikkat çekiyor. Hikâyeye doğrudan katkı sağlamayan bu bölümler, okurun dikkatini dağıtabiliyor. Daha sade bir anlatım tercih edilseydi, kitabın etkisi çok daha güçlü hissedilebilirdi.

 

Son Söz: İçte Kalan Bir İz 

Kitap bittiğinde geriye büyük cümlelerden çok küçük ama derin hisler kalıyor. Bazen bir tebessüm, bazen bir hüzün, bazen de adı konulamayan bir duygu…

Peki sizler bu kitabı okudunuz  mu veya okuma listenize aldınız mı?

 İNCELEMEK VE SATIN ALMAK İÇİN