HAYTARMA FİLM İNCELEMESİ
Haytarma: Sessiz Çığlığın Hikâyesi Ben bir Kırım Tatarıyım. Bu cümle bazen sadece bir kimlik değil, aynı zamanda taşınan bir hafızadır. Aradan 82 yıl geçti. 18 Mayıs 1944 Kırım Tatar Sürgünü hâlâ bir tarih satırı gibi görünse de, aslında hiç bitmeyen bir hikâyedir. Haytarma filmini izlediğimde bunu bir kez daha hissettim. Bu film, bir kahramanlık destanı anlatmıyor. Aksine, insanlığın en kırılgan anlarına dokunuyor. Bir gecede yurtlarından koparılan bir halkın hikâyesini, büyük sloganlar olmadan, sessizce anlatıyor. Filmde bir pilotun evine dönüşünü izlerken, aslında çok daha büyük bir kopuşun içine düştüğünü görüyoruz. Bu sadece bir eve dönüş değil; bir yok oluşun tam ortasına yapılan bir yolculuk. Bir Tatar olarak izlerken içimde bir şeylerin sessizce sarsıldığını hissettim. Bazen acı bağırmaz. Bazen en derin yaralar sessiz olur. Geride kalanlar vardı: Yarım kalmış hayatlar, söylenememiş cümleler, kapısı bir daha açılmayan evler… Ve en çok da suskun hatıralar. “Haytarma” bana ş...