SUNA’NIN SERÇELERİ-GÜLTEN DAYIOĞLU
Çocukluk Sevgisi mi, Yetişkinlik Hayal Kırıklığı mı? Suna’nın Serçeleri çocukken beni en çok etkileyen kitaplardan biriydi. Bu yüzden yıllar sonra yeniden elime aldım. Ama bu kez hissettirdikleri bambaşkaydı. Okudukça şunu fark ettim: Bu hikâye, sandığım kadar masum değil. Hatta yer yer “gelin kendimizi kandıralım” hissi veren bir anlatı var. Suna’nın serçelerle kurduğu bağ, ilk bakışta duygusal ve naif görünse de aslında bir kaçış, bir baş etme yöntemi gibi duruyor. Bir çocuğun yaşadığı travmayı hayal dünyasına sığınarak aşmaya çalışması… Bu yönüyle bakınca hikâye daha ağır, daha rahatsız edici bir hâl alıyor. Masumiyetin altındaki mesajlar Asıl çarpıcı olan ise hikâyenin arka planında verilen mesajlar . Bugünden bakınca: * “ Kurallara itaat et ” * “ Büyüklerinin sözünden çıkma ” * “ Kızsan şöyle davran, erkeksen böyle ” gibi kalıpların oldukça belirgin olduğunu görmek zor değil. Hatta bazı bölümlerde: * Erkek çocukların dışarıda çalışması, * Kız çocukların ev işlerine yönlendi...